Vandaag deel ik een verhaal dat ik lang voor mezelf heb gehouden, maar waarvan ik nu weet dat het verteld moet worden. Ik ben namelijk geen ‘ervaringsdeskundige’ omdat ik er een boek over heb gelezen. Ik ben het omdat ik tien keer – ja, je leest het goed, tien keer – keihard tegen de muur van een burn-out ben geknald.
Tien keer waarin mijn elastiekje knapte. Achteraf gezien is dat een bizarre constatering, maar op het moment zelf leek het bijna… normaal.
De valstrik van ‘het hoort erbij’
De eerste paar keer dat ik uitviel, wist ik simpelweg niet wat er aan de hand was. Ik dacht dat de constante spanning, het gejaagde gevoel en de vermoeidheid gewoon bij het leven hoorden. Iedereen had het toch druk? Ik wilde niet zwak lijken. Als een ander fluitend door de werkweek ging, waarom zou ik dan om hulp vragen of ‘nee’ zeggen?
Ik loste alles zelf wel op, met alle stress van dien. Wat ik toen nog niet wist, is dat ik meer dan gemiddeld gevoelig ben voor prikkels (HSP). Mijn systeem stond altijd op ‘aan’, maar ik had geen idee hoe ik de uitknop kon vinden. Ik dacht dat ik een machine was, maar ik bleek een mens met een zeer gevoelig Lijfverstand.
Wanneer de rek uit het elastiek gaat
Mijn lichaam gaf de signalen wel, heel duidelijk zelfs. Het begon altijd bij mijn hart. Hartkloppingen, een bloeddruk die door het dak schoot en een loodzware vermoeidheid. Ik had altijd wel een excuus klaar: “Het zit in de familie,” of “Ik heb vast iets verkeerds gegeten.”
In een poging om te ontspannen, ging ik vaak nóg harder sporten. Ik dacht de stress er wel even uit te zweten. Maar mijn hart, dat al overbelast was door de adrenaline van het werk, kreeg daardoor alleen maar meer op zijn donder. De hartkloppingen werden erger en de rek ging steeds verder uit het elastiek. Als je al dagen met een bonkend hart rondloopt, is je lichaam niet aan het vragen om een sportschool; het smeekt om een pauze.
De tiende keer: Het omslagpunt
Bij de tiende keer was het anders. Ik was fysiek opgebrand. Ik was flink afgevallen, zag er slecht uit en de somberheid was donkerder dan ooit. De angst om mijn ‘zekerheden’ (die vaste baan) op te geven hield me lang gevangen, totdat de situatie op het werk onhoudbaar werd door een conflict.
Pas toen ik verplicht thuis kwam te zitten, begon ik echt na te denken. Mijn bedrijfsarts gaf me een advies dat mijn leven veranderde: “Ga gewoon lopen, Martin. Alleen maar lopen.”
Door te wandelen werd ik gedwongen om tot mezelf te komen. Geen muren, geen deadlines, alleen mijn eigen voeten op de grond. Ik begon te lezen en ontdekte dat er zoveel meer is dan de standaard route van de psycholoog en medicatie. Begrijp me niet verkeerd: voor sommigen werkt dat prima, maar voor mij lag de oplossing ergens anders. De mythe dat een paar weken rust en een goed gesprek alles oplossen, kon ik na tien keer wel doorprikken. De echte oplossing zat in het herstellen van de verbinding met mijn eigen lijf.
Wat ik nu weet (en jij ook mag weten)
De belangrijkste les? Je hoeft je niet te schamen voor je gevoeligheid. Sterker nog, het is je kompas. Ik heb geleerd dat als de ene deur dichtgaat (je baan, je zekerheid), er altijd ergens anders een raam opengaat. In mijn geval was dat het ondernemerschap. De vrijheid om mijn eigen tijd in te delen en mijn eigen ritme te bepalen, was het medicijn dat geen arts me kon voorschrijven.
Mijn nuchtere conclusie na tien keer vallen en opstaan:
- Luister bij de eerste fluistering: Wacht niet op de hartkloppingen. Als je voelt dat de rek eruit gaat, trap dan direct op de rem.
- Doe wat je leuk vindt: Werk dat niet bij je past, vreet je van binnenuit op. Zoek iets waar je energie van krijgt.
- Geld is niet alles: Maak je niet te druk om die financiële zekerheid. Als jij in je kracht staat en je Lijfverstand volgt, komt die flow vanzelf.
Je hoeft het niet tien keer fout te doen om het de elfde keer goed te hebben. Leer van mijn weg. Je lichaam is je meest trouwe adviseur; zorg dat je weer op goede voet komt te staan met die adviseur.
“Wist je dat stress ook direct invloed heeft op je rug? Lees hier mijn artikel over de link tussen ademhaling en rugpijn.”
Geef een reactie